Harcerze na Siekierekach
Pierwszy Narodowy Zlot Harcerzy odbył się w dniach 3 – 9 lipca 1924 roku w Warszawie
W zlocie brały udział harcerki i harcerze w dwóch obozach rozbitych na obrzeżach Warszawy. Harcerki stacjonowały w Świdrze, a harcerze rozbili swoje namioty na Siekierkach.
W sumie na siekierkowskich łąkach zamieszkało wówczas 3 533 harcerzy, 152 instruktorów, 24 członków Kół Przyjaciół Harcerstwa oraz 67 skautów z Anglii (11), Austrii (3), Czechosłowacji (1), Danii (22), Estonii (9), Łotwy (16), Szkocji (1) i Węgier (4). Komendantem zlotu harcerzy był Stanisław Sedlaczek, a komendantem obozu Władysław Nekrasz.
Głównym celem zlotu harcerzy było przybliżenie harcerstwa społeczeństwu polskiemu oraz sprawdzenie jakości drużyn harcerskich. W tym celu zgłoszone drużyny realizowały zadania przedzlotowe oceniające pracę roczną jednostek, natomiast na zlocie oceniano poziom sprawności obozowej i wyrobienie w technikach harcerskich. W wyniku tych zawodów tytuł „Pierwszej Drużyny Rzeczypospolitej” otrzymała 13 Warszawska Drużyna im. Sulkowskiego otrzymując w nagrodę przechodni Sztandar Pierwszej Drużyny Rzeczypospolitej oraz nagrodę przechodnią prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej rzeźbę w brązie „Kraka zabijającego smoka.
W trakcie zlotu, w Parku Agrykola, odbyły się zawody sportowe m.in. biegi na 60, 100, 400 i 1500 m, skoki w dal, wzwyż i o tyczce, rzuty granatem, dyskiem i kulą, bieg harcerski 4 x 60 m, mecz piłki nożnej HKS Czuwaj Przemyśl – HKS Varsowia, mecze piłki ręcznej, koszykowej i latającej, a także zawody pływackie na Wiśle.
Obydwa zloty harcerek i harcerzy odwiedził prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Stanisław Wojciechowski – protektor Związku Harcerstwa Polskiego.
